Random post.. Random blah..

I was supposed to write on my journal tonight kaya lang… NAWAWALA YUNG BOLPEN KO!!!! Kaasar lang.

So ayun, I started writing a journal again. Well, di naman yun regular thing. I just write pag lang wala akong makausap na matino and just to pour my feelings out. At daghil nga nawawala yung bolpen ko, dito ako sa blog ko magsusulat.. Err.. Magta-type. Haha! Forgive the randomness.. :p

Naisipan ko panoorin uli yung video na Strangers…Again by Wongfu Productions. Yung video is about the stages of a romantic relationship. From meeting to breaking up. As I was watching it, naisip ko na hindi lang din siya for couple kundgi para din sa magkakaibigan. Sabi nga, “All things come to an end, even the good ones.”. And I now truly believe na kahit ang isang magandang pagsasamahan, mapa-romantic man o magkaibigan, nagtatapos din kung may mag-gi-giveup when problem arises on their relationships.

It takes two to tango. Hindi pwedeng isa lang ang gumagalaw sa isang relasyon. Hindi pwedeng ikaw lang tanggap ng tanggap. Dapat marunong ka din magbigay. Hindi pwedeng ikaw lang ang nagsasalita, dapat marunong ka din makinig.

Nakakalungkot lang kasi isipin kung bakit kailangang magtapos ang isang magandang pagsasamahan dahil lamang naging masyado na kayong kumportable sa isa’t-isa and took your partner (or friend) for granted. Naiintindihan ko ang hiwalayan kung nambabae/nanlalake, or sadyang nakahanap na ng iba or namatay yung partner or something. Pero yung maghihiwalay dahil lang sa hindi lagi natetext, natatawagan, nasusundo ng tama sa oras. Mga ganung chu chu. Mga petty things. That’s bull. Sobrang immature. Kaasar lang.

Siguro sasabihin saken nung iba, those little things matter because that defines who or what your partner really is. I somehow agree pero is that really a reason para matapos ang isang relasyon? I think not. Maliit na nga bagay nga eh, bakit kailangan pang palikihin? Kaya nga nauso yung salitang compromise di ba? Para san pa at naging mag boypren at gelpren kayo kung hindi kayang pag usapan ang mga maliliit na problema? Yun lang naman. Haha!

Okay. I think I’m already derailed from my original thought but I hope I was able to deliver my thoughts para sa mga nagbabasa netong blog ko. Haha! Anyways, yun lang. Wala na ako uli maisip na isusulat.

Sa mga makakabasa neto, I leave you this question from a movie I saw: “Is it possible to love someone and never be afraid of losing them?”. Ciao! n__n

Advertisements
    • pfft
    • November 2nd, 2011

    hi imji. bakit ata madrama ang post mo ngayon? kilala mo ba kung sino ako 😛 MB!! MB ka talaga! i ispamming your blag 😀

    • Hooooy! Sino kaaa?? Hahaha! Minsan lang yan! xD

      • if I tell you, MB stands for manboobs, makikilala mo na ako? Haha. Sige na nga, iwan ko na name ko 😛

      • Leche! Haha!

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: